Half 10 s´avonds, net klaar met werk….of ik de volgende dag zin heb om op de mountainbike mee te gaan een nieuwe route voor toeristen uitzetten….EN OF! In juni krijgen we een grote groep jongeren uit Engeland die 5 dagen lang op de vulkanen willen hiken, en daar moest een reisschema voor worden gemaakt. En aangezien ik een sportcamera heb, kon die mooi mee op de fiets, om een indruk te geven wat de omgeving zoal te bieden heeft. Echt perfect om zo snel al de gelegenheid te krijgen om de Cotopaxi, de hoogste actieve vulkaan ter wereld, en DE toeristentrekker van Ecuador te gaan ontdekken.
Als alle toeristen zijn uitgestapt voor hun Downhill van de vulkaan, kan voor Marco, de manager en mij het feest beginnen….we stapten op de fiets voor wat een lange dag zou worden! 8 uur lang tussen de vulkanen door berg op, berg af, langs oude Inca ruines en over grote vlaktes fietsen….en dat tussen de 3000 en 4000 meter hoogte. Een ware uitputtingsslag, maar o zo mooi! Alleen een Beetje jammer als je dan bij terugkomst nog tot 22.00 uur toeristen hun maaltijd kunt gaan serveren, terwijl je de volgende dag om 5.00 uur op moet om hun lunchpakketten te maken. Maar klagen….absoluut niet! Daarvoor is het werk veel te afwisselend.
En de volgende dag wordt het helemaal een
spektakel want we krijgen 25 Engelse dames op bezoek, en hiervoor moet alles perfect in orde zijn! Het eten perfect, de bedden strak en zelfs de laatste blaadjes zijn aangeharkt en het spektakel kan beginnen. Oh nee, toch niet…..we moeten zelfs onze eigen kamer uit, want ook hier komen gasten te slapen. En voor ons is er een mooi plekje weggelegd in de voorraadzolder. Ehm tja, het is niet anders. Dus maar een matras uitgezocht en mijn bedje opgemaakt om hier een nachtje te vertoeven….blijkt ie op moment van naar bed gaan ook te zijn ingepikt om een Engelse Madam een nachtje te laten rusten. Maar snel wat anders in elkaar gefrutseld, en slapen maar , nou ja, slapen, met een graad of 10 binnentemperatuur is van slapen niet veel gekomen. Maar gelukkig duurde dit niet lang want we mochten er om 05.00 uur al weer uit om het ontbijt en de lunchboxen te maken. Al met al is het de dames goed bevallen en zijn ze met een voldaan gevoel weer naar Bristol, Birmingham dan wel Manchester vertrokken.
En zo rol je letterlijk van de een in de andere dag hier in Hosteria Papagayo. Van vrije tijd is geen sprake en van slapen komt niet veel, maar het team is leuk, het werk zeer afwisselend, en ik kan veel leren. Zo ook zondag 8 februari….want wat staat er op het programma? Mijn 1e dag als medebegeleider van een tour! Echt super, want we gaan vandaag de Cotopaxi op! EN AF! Een grote groep van 22 voornamelijk jongeren (cursisten Spaans) heeft zich vandaag voorgenomen 450 meter te klimmen en 1500 meter downhill de Cotopaxi af te gaan! En daar mag ik bij gaan helpen, super! Allereerst worden we met een bus tot op een hoogte van 4300 meter gebracht. De vergezichten onderweg zijn veelbelovend, en als we uitstappen is de ervaring zelfs adembenemend. Letterlijk wel te verstaan, want het zuurstofpercentage op deze hoogte is merkbaar laag. En dan moet de klim nog beginnen. Voor een aantal jongeren (rokers vallen gelijk door de mand), is het een ware ontbering om deze hoogste actieve vulkaan ter wereld te beklimmen. Uiteindelijk haalt toch bijna iedereen de sneeuwgrens, en dan gebeurt het: de massieve koude, gure mistlaag wordt uiteengereten door een windvlaag en een schitterend uitzicht spreidt zich letterlijk voor ons uit. De sneeuw kleurt vel wit op en de lucht wordt ineens helblauw…wat een voorstelling! De wolken trokken letterlijk als een gordijn opzij, om een stilleven van bergen, dalen, en opgedroogde meren weer te geven. Prachtig, maar het mooiste voor de fietsliefhebber moet dan nog komen….
1500 meter dalen! In verband met de grootte van de groep zijn de toeristen vandaag opgedeeld
in ervaren en onervaren. De 1e groep mag het 1e en steilste stuk doen, en de 2e groep het vervolg. Ik begin als veegwagen om achterblijvers in de gaten te houden. Dit maakt de afdaling minder spectaculair, maar wel 2x zo lang! In tijd wel te verstaan. Maar heerlijk om je langzaam naar beneden te kunnen laten zweven voor 10 km lang, terwijl je geen trap hoeft te doen. Ook heb ik nu tijd om met de sportcamera af en toe even om me heen te kijken. Het filmpje hiervan komt binnenkort ook op de site en is al meegegeven aan een reisbureau om een indruk te geven van de tour.
Het 2e deel van de afdaling mag ik voorop mountainbiken, en zal de bus als veegwagen fungeren. Het is als voorste man de bedoeling dat je iedereen voorblijft en de weg wijst….dus dat betekend dat je lekker los mag gaan. Heerlijk! Eindelijk lekker biken en ondertussen genieten van het oogverblindende landschap. Want een coulisselandschap van vulkanen is zeker niet het lelijkste wat er bestaat. Maar het belangrijkste is natuurlijk dat iedereen veilig beneden komt.
En dat lijkt te gaan lukken, totdat een meisje net voor het einde besluit in een bocht al stapvoets rechtdoor te rijden, en dat leidt doorgaans niet tot het gewenste resultaat in een bocht. Ze viel dus voorover en was een paar schaafwondjes rijker. Wel erg vervelend natuurlijk. Ik heb haar toch maar overgehaald om er ontsmettingsmiddel op te smeren, want infecties wil je hier niet oplopen. Met de watjes Betadine heb ik bij haar geen vrienden gemaakt, (een glimlach kon er niet meer vanaf, om eens een onderstatement te gebruiken) maar ze heeft er in ieder geen rare ziektes aan overgehouden.
En de volgende dag is het weer gewoon de dagelijkse beslommeringen,zoals daar zijn: Lama’s uitlaten en koemelken. Ja, deze ‘boerenzoon’ heeft zijn 1e kopje handgemolken melk achter de kiezen! George, de Amerikaanse vrijwilliger die hier werkt zag dat onze koe haar zelf begon te zogen….niet echt de bedoeling. “Jouw ouders waren toch boer, nietwaar?” Ja ehm…. “Nou, kun je dan die koe niet melken?!” Nou was dit geval niet echt een rasechte Sunnyboy, half zo hoog en ¼ keer zo zwaar beter gezegd, maar het ene kopje melk dat ze wilde geven was toch wel een beetje tegenvallend….maar daarom niet minder lekker! Verder nog iets beleefd….ja, soms denk je datje om half 10 savonds klaar bent met werk,want de toeristen hebben immers gegeten! NOT! Of ik mee wilde komen, “We gaan een bushokje bouwen”. Huh? Jazeker, de ondefinieerbare ijzeren constructie die al enkele dagen ons erf sierde was dus een bushokje in spe. En dat gingen we dus even 1 km lang naar de Panamerican Highway dragen de glibberige keien af. Al aangekomen kan het plaatsen beginnen denk je dan, maar niet hier. Nee, nu gaan we dus kijken OF en zo ja, Waar het geval überhaupt geplaatst zou kunnen worden. Hier? Nee, want dan heeft de bus 2 meter (!) remafstand, hier dan? Nee,want dan kunnen je niets meer zien vanaf het oprit. “ow, maar waar moet ie dan?”. “Waarom niet aan de overkant?”. Ja, waarom niet?! We hoeven tenslotte allee maar de Panamerican Highway over te steken met dat geval. Zo gezegd zo gedaan, en daar gingen we,al rennend met een stalen constructie boven ons hoofd, naar de overkant. Mocht het verkeerd zijn afgelopen, dan had ik het natuurlijk niet verteld, maar het sloeg natuurlijk nergens op. Vooral niet omdat het stikdonker was. Inmiddels was het zo laat geworden dat het werkelijke plaatsen moest worde uitgesteld tot de nacht erna. Dat betonmengen in de goot van de Panamerican Highway een hachelijke bezigheid is om 00.30 uur ´snachts, behoeft geen uitleg, maar het ding staat er nu. En jazeker…we hebben het gister getest: de 1e bus heeft er zijn stop gemaakt! Prima de Prima! Oh en waarom het ´snachts moest….ja, als het 100 % legaal was geweest, dan had het het daglicht wel kunnen verdragen.
En nu? Nu ben ik een beetje moe. Ik heb 2 weken achter elkaar onafgebroken gewerkt, waarbij dagen van 05.00 tot 10.00 geen uitzondering waren. Oftewel ik heb 2 dagen vrijgenomen en zit nu met Joonas, een vrijwilliger bij Papagayo uit Finland in Banos. Het plaatsje heeft termale baden en heel veel buitensport activiteiten. Dus vanmiddag een mountainbike gehuurd en de in mist gehulde vulkanische bergen beklommen, om via een Downhill wandelpad met rotsen weer terug in het stadje te komen. Met korte broek en zonder Spd-pedalen verre van ideaal....maar het ging naar behoren. En Morgen....raften! Sorry voor de lap tekst......en tot de volgende.
Buiten is het schitterend, dus hopelijk krijg ik binnenkort meer van de regio te zien, het uitzicht en de een wandeling gisteren beloven veel, tot binnenkort! 
