Einde van de Stage!

En toen zat ik alweer in Quito, het is allemaal zeer snel gegaan de afgelopen weken. Want na 2,5 maand hier te zijn geweest, ben ik Wies op gaan zoeken in Chili. Erg fijn om haar weer te zien na zo´n lange tijd. Santiago, een miljoenenstad in optima forma liet zich van haar beste kant zien, met elke dag temperaturen van boven 25 graden. Niet gek, te bedenken dat ze daar al lang en breed in de herfst zitten. En volle bak zonneschijn, dat was wel even lekker na het wisselvallige Machachi in Ecuador. Dus samen zijn we mooi Santiago te voet gaan (her)ontdekken, om ons s´avonds te laten verwennen in een goed restaurantje, danwel door Wies´ kookkunsten.

En omdat ik 19 april jarig ben geweest, moest dat natuurlijk ook gevierd worden. En dat hebben we op een hele mooie lokatie gedaan....namelijk in Buenos Aires, Argentinie. Wies had geen beter verjaardagskadootje kunnen bedenken dan een ticket naar de stad van Diego Armando Maradona, van de Tango, en van bizar grote lappen vlees. Want vlees, dat hebben ze daar! Zo groot dat zelfs aanwezige Amerikanen zich er geen raad mee wisten. Echt belachelijk dat er bij de Appie slechts zulke schamele aftreksels van die argentijnse kiloknallers in de schappen liggen! Maar de nodige aangekomen calorieën hebben we er vakkundig afgewerkt door werkelijk de hele stad af te lopen (zo voelde het tenminste, een stad van 11 miljoen doe je misschien toch niet helemaal per voet). Met een prima zonnetje op je hoofd is een ommetje doen namelijk echt geen straf in ´Het Parijs van Zuid-Amerika´. Echt een juweeltje die stad, maar wel een met ruwe kantjes. De gevolgen van 2 grote economische crisisen zijn nog volop aanwezig. Waar Argentinie na de 2e wereldoorlog één van de 10 rijkste landen van de wereld was, is de armoede nu goed voelbaar. Veel daklozen vragen om een gift, of staren laveloos voor zich uit in één van de stadsparken. Het straatbeeld doet armer aan dat dat van bijvoorbeeld Santiago in Chili, iets wat volgens de Chilenen 10 jaar geleden omgekeerd was. Maar de schoonheid en rijkdom laat zich tegelijkertijd ook van alle kanten zien. Welgeklede ´donna´s´en ´caballeros´ sieren de winkelstraten en zakencentra van de stad. De altijd volgepakte straten, onmetelijk brede Avenida´s en hoge wolkenkrabbers doen de rest om van BA een echte wereldstad te maken.

En voor de stadsgeografen onder ons die nog een leuk onderzoeksproject zoeken......denk eens aan Waterfront Development in Buenos Aires! Een schitterend opgeknapt oud-havengebied, tegen de oude stad aangeplakt. Er wordt gebruik gemaakt van de oude pakhuizen, terwijl in de huidige haven luxe plezierjachten liggen, tegen een achtergrond van skyscrapers. Ze weten wel van aanpakken hier!

En verder hebben we nog tal van leuke dingen gedaan in Buenos Aires, zoals uit eten gaan om 01.30 uur snachts, en de auto´s dwars zitten door (hoe hollands) ervoor te gaan fietsen. Maar die ervaringen wil ik nog wel een keer persoonlijk onder het genot van een pilske met jullie delen!

Na een klein weekje Buenos Aires, mochten we weer terug naar warm Santiago. Hier hebben we geen mogelijkheid onbenut gelaten om in het ochtendzonnetje op Wies´ balkon te ontbijten. Mensen in Nederland: zijt niet jaloers....ook bij jullie komt de zomer eraan!

En om nog even goed van de heerlijke nazomerzon te genieten hebben we in Chili nog een paar leuke tripjes gemaakt. Het schilderachtige kuststadje Valparaiso is zeer de moeite waard, al is het maar om in een pitoresk theehuisje samen over de Stille Oceaan uit te kunnen kijken. En Cajon Del Maipe, een natuurpark aan de voet van de Andes, was een heerlijke afwisseling van al dat ´stadsgeweld´ in Santiago en Buenos Aires.

En toen was het alweer tijd om afscheid te nemen. Allereerst van Wies die ik heel snel, hopelijk in juli alweer, ga zien. Vervolgens van de Cotopaxi Vulkaan, die ik nu in plaats van AF, OP ben gefietst! Dan van al mijn collega´s in PapaGayo, waar ik gisteren 3 mei de laatste dag mee heb samengewerkt. En nu tenslotte van jullie, mijn trouwe blogvolgers ;) Dit zal mijn laatste bericht vanuit Ecuador zijn. Ik ga na namelijk een paar dagen met mijn luie k*nt op het strand liggen. Afgewisseld door het af en toe vasthouden van een surfplank. Als het geen ijskoud pilske is tenminste...

Het beste en tot in Nederland! (of ergens anders.....)

Huh, weer terug naar Nederland?

Zo ben je net weg, en zo ben je al bijna weer terug. Ja dat klopt, ik kom al bijna weer richting Holland! En waarom? Dat heeft een paar redenen:

-vanwege een wetswijziging mag je met een toeristenvisum nu geen 180 dagen in Ecuador blijven binnen een jaar, maar slechts 90 dagen. Even naar een buurland en weer terug helpt hier niets aan. En een werkvisum is heel lastig te verkrijgen.

- Ik kon hier officieel gaan werken voor iets boven lokaal loon, maar daar kan je de Nederlandse zorgverzekering nauwelijks van betalen. Dus dat was helaas geen optie.

Maar de belangrijkste reden is:
-Ik ga deze zomer bij Mambo reisorganisatie reizen begeleiden! Mambo is een Nederlandse reisorganisatie die actieve vakanties aanbiedt, over de hele wereld. Het idee is dat ik in mijn geliefde Costa Rica aan het werk ga deze zomer, al is dit nog wel afhankelijk van de verkoop van hun reizen (jaja, die crisis hè). Dus als je nog een schitterende vakantiebestemming zoekt: ga dan met Mambo naar Costa Rica….dan doe je niet alleen jezelf een gunst, maar dan verzeker je mij ook van een baan, haha!

Om voor Mambo reizen te mogen begeleiden moet je een verplichte instructie hebben gehad, en daarvoor kom ik half mei naar Nederland. Dus wie tijd en zin heeft om in het lentezonnetje aan de Utrechtse werf een biertje te doen: ik ben er voor te porren!

Maar dat ik eerder naar Nederland kom wil niet zeggen dat ik hier niets te doen heb, in tegendeel! Het is een zeer enerverende tijd geweest in de afgelopen 1,5 maand dat ik mijn site niet heb geüpdate. En het wordt hopelijk nog veel leuker! Ik ga namelijk over een week Wies opzoeken in Chili! Ze is er nu al 1,5 maand aan het studeren in Santiago, dus tijd voor wat afleiding J. Ik zie er erg naar uit om haar daar op te zoeken en te kijken hoe haar leven er uit ziet in de miljoenenstad die Santiago heet. Ook leuk is het dat ik mijn verjaardag op 19 april samen met Wies kan vieren, en het cadeautje heb ik al gehad: we gaan een trip maken naar Buenos Aires, het Parijs van Zuid-Amerika, de stad van de Tango, van heerlijke vlees, van Boca Juniors en River Plate, en natuurlijk de stad van onze eigen Maxima! Ik ben benieuwd!

Verjaardag
De laaste tijd ben ik hier lekker aan het werk gebleven in de hosteria. Het is laagseizoen, dat is wel duidelijk, maar af en toe zitten we opeens bomvol met een grote tourgroep. En we hebben natuurlijk iedere dag toeristen die één van onze vele tours gaan doen. Het werk hier in de hosteria is prima, het contact met onze gasten zeer open en ongedwongen, maar de bonussen van dit werk zijn toch wel echt de tours! Tenminste als de timing goed is……

27 maart was het namelijk de 7e verjaardag van Hosteria Papagayo en onze Israëlische eigenaar Eran vond dat reden genoeg om eens een groot feest te organiseren! Alles werd uit de kast gehaald om zakenrelaties, Israëlische vrienden en familie en het personeel zo goed mogelijk naar de zin te maken. De Band, een tent, een warm buffet, een ingehuurde barman, obers, en gratis cocktails zorgden voor een alleraardigste sfeer!

Om een uur of 9 s´avonds liep het feest op zijn einde want veel mensen moesten weer helemaal terug naar Quito. Gullivers bus reed gratis voor iedereen die geen auto heeft, of een borrel te veel op had. Dit was dus het was de uitgelezen mogelijkheid om eens lekker in Quito te gaan stappen! Aangezien het van stappen tot nu toe niet is gekomen hier in Ecuador, leek mij dit wel op zijn plaats. En Eran vond het een zeer puik plan, sterker nog, hij ging zelf even behoorlijk de bloempjes buiten zetten in Quito. En aangezien onze kok, een Britse toerist en nog een paar gasten dit vooruitzicht ook dikke prima vonden, werd Quito een nachtje van ons. En als de cocktails dan ook nog 2 voor de prijs van 1 zijn, en onze Engelsman flessen tequila gaat aanschaffen, dan weet je wel dat het feest goed van de grond gaat komen. Om een uur of 5.30 zijn we mooi de laatste kroeg uitgeveegd (we moesten wel doortrekken, wat moet je anders zonder slaapplek in Quito) om vervolgens met de bus van Gulliver en een lading toeristen weer terug naar Papagayo te gaan.

Tot zover niets aan de hand…..maar als je dan bij aankomst in PapaGayo te horen krijgt dat je Cotopaxi Vulkaan Tour mag begeleiden, dan vergaat je het lachen wel! Ja Marco, onze manager zou het stappen in Quito wel even afstraffen. De Cotopaxi-tour begeleiden is eigenlijk het mooiste onderdeel van het werk, en ik mag het dus ook maar sporadisch doen. Maar zonder slaap met een kegel in je huig een berg van bijna 6000 meter opslenteren, is niet geheel ideaal. En aan toeristen verhaaltjes vertellen met een glimlach op je gezicht in een taal die niet je eigen is, laat je ook liever aan iemand over die net in een 5 sterrenhotel een goede nachtrust heeft gehad. Maar ik weet nu dat het ook kan als je 30 minuten op een bankje in een 24/7 koffiehuis hebt liggen dommelen. Maar geen gezeur verder, het was een prachtige dag en de Cotopaxi op mogen is zowiezo schitterend. En er met de fiets weer vanaf mogen denderen is gewoon het mooiste wat er is. Klik hier maar eens om een indruk te krijgen van hoe het was.

Oh ja, ik was nog even vergeten dat ik op de dag van het grote feest 5 uur heb paardgereden. Een schitterende ervaring! Helemaal omdat ik het als gids heb gedaan! En dat terwijl ik helemaal niet kan paardrijden. Tja, hoe ik dat moet uitleggen, ehm iedereen was druk met het voorbereiden van het feest en er waren 2 toeristen met verschillende paardrijdcapaciteiten. Of ik dus met de beginneling mee wilde gaan. Daar waar ik eerst dacht dat ik mee moest ´lopen´, bleek het toch echt om ´rijden´ te gaan. Dus maar een helmpje opgezet en aan de slag gegaan. Een beetje jammer is wel dat ik de route niet kende, maar gelukkig heb je hier in Ecuador bergen: Als je een beetje oplet kun je niet verdwalen: gewoon een berg opgaan, dan kun je er altijd ook weer vanaf! Jaja, ik lijk wel een Geograaf, wat een inzicht! Dus na een dagje paardrijden was ik een tevreden toerist rijker, hoe het mogelijk is mag Joost weten, en oh ja, die toerist is dezelfde als de Engelsman die ´s nachts flessen tequila begon te bestellen….

Cocoa
De aanvankelijke opzet van mijn stage hier was, dat ik eerst 3 maanden in Papagayo zou werken en vervolgens 2 maanden in Cocoa, in het regenwoud van west-Ecuador. Om deze plek alvast te leren kennen, had ik besloten om mijn vrije dagen op te sparen en daar een paar dagen lekker uit te rusten. En dat is uiterst goed bevallen! Wat een relaxte plek is dat zeg! Een heel leuk opgezette lodge aan de voet van een rivier. De kinderen van de manager Gabriel zwemmen iedere ochtend in het schone en aangenaam warme water. Tenminste als ze niet aan het vissen zijn, of slangen aan het vangen. Een betere plek om je jeugd door te brengen is in Ecuador niet denkbaar. Helemaal als je aan de straatkinderen in het koude Quito denkt. Maar de plek is dus schitterend en de manager Gabriel is een echte entertainer, een goede kerel. Samen zijn we van een 8 meter hoge waterval afgesprongen. Dit is trouwens een echte aanrader voor mensen die graag willen Bungeejumpen, maar geen geld hebben. Het gevoel is hetzelfde, en je kunt het heel vaak herhalen ;) . Daarnaast was het chocolade maken en het bezoek aan de fruitboerderij uiterst vermakelijk. En toch zou ik het zonde vinden om hier 2 maanden te blijven, ik zou me hier goed vermaken, maar ik zou hier niet veel extra kunnen leren. Nou ja, wel van tropische landbouw denk ik, zeer interessant ook, maar dat is niet mijn primaire doelstelling hier. Dus dit uitstapje heeft me geholpen bij de beslissing om deze zomer voor Mambo aan de slag te gaan, en niet langer hier te blijven.

Ilinizas Norte

En nu, nu heb ik dus nog maar heel weinig tijd over hier in Papagayo, erg jammer, want de locatie is schitterend, het werk is prima en je doet het met een team mensen in dezelfde leeftijd als jezelf. Nu nog 7 dagen hier werken, en na 2 weken in Chili, nog een weekje. Dit is zo voorbij, en dan te bedenken dat ik nog geen Vulkaan zelf beklommen heb! En dat terwijl PapaGayo dat zelf organiseert. Dat kan natuurlijk niet! Dus toen ik hoorde dat er 2 Nederlanders Ilinizas Vulkaan gingen beklimmen, ben ik snel op Marco afgestapt met de vraag of ze misschien een extra gids/tolk konden gebruiken. Hij snapte de boodschap, en dus kon ik eindelijk een berg beklimmen! Wat een gave belevenis is dat zeg! Behoorlijk zwaar door de stijve ´schoenen/laarzen´ die je de nodige blaren bezorgen, maar wat een kick om over en tussen de rotsen en sneeuw door te klauteren! De vergezichten waren schitterend, maar de afgronden toch ook wel letterlijk adembenemend. Het is wel echt een heel apart gevoel dat een verkeerd stapje zetten gewoon niet van toepassing is. Voor een filmpje van deze tocht, klik maar eens op de foto hieronder.

Helaas kreeg een van onze medeklimmers last van hoogtevrees, en daardoor ging het allemaal een stuk trager. Vlak voor de top begon het te sneeuwen en ook was er onweer in de lucht. Het weer kan echt je vijand worde op 5000 meter hoogte en dus was het niet verantwoord om tot de top te gaan. Wel erg jammer, want we hadden nog minder dan 100 meter te gaan. Dus dat moet dan nog maar een keer over worden gedaan…..maar mijn eerstvolgende beklimming zal waarschijnlijk de ´Bult van Barlo´ in de pittoreske achterhoek worden!

Heb je het eind van het verhaal gehaald? Gefeliciteerd!

Heb je een stuk overgeslagen? Groot gelijk, al ga je vanwege vals spelen nu niet door voor de koelkast! Wel kun je nog plaatjes kijken in het fotoboek

En verder,
Heb je dit verhaal 2x gelezen? Dan ben je Arjen 2.

Denk je dat ik dit verhaal van internet ge-copy-paste heb? Dan ben je Tom Nieuwenhuis.

Vertel je het volgende verhaal door aan je vrienden “Paul heeft 14 vulkanen beklommen, en heeft daarbij op de top van de laatste vulkaan met JP Balkenende koffie gedronken”, dan ben je JW Boezelman.

Denk je tijdens het lezen van dit verhaal alleen maar aan je keffende schoothondje, dan ben je Roel Faems.

Denk je dat ik in Costa Rica een tasjesverkoopster ga versieren, dan ben je Arend WRvD.

Denk je dat ik eigenlijk geen zin had om de vulkaan te beklimmen, maar omdat het gratis kon ik het wel moest doen, dan ben je Freek Liebrand.

Sorry voor deze onzin en hopelijk tot ergens in mei allemaal!

Het beste aan iedereen en een lieve kus aan Wies,

Paul

2 dagen vrij!

Allereerst: na van enkelen te horen te hebben gekregen dat het niet mogelijk was reacties te plaatsen heb ik de instellingen veranderd. Nu moet dat geen probleem meer zijn, oftewel: reageer maar raak op de berichten :)


2 dagen naar Banos!

Na 2 weken werken heb ik afgelopen weekend 2 dagen vrij genomen. Samen met Joonas, mijn Finse Collega hebben we de bus gepakt (natuurlijk gebruik makend van ons schitterende zelfgeplaatste bushokje, zie foto) naar Banos.

Dit kuuroord dat met een hoogte van "slechts" 1900 meter een zeer aantrekkelijk klimaat heeft, was een heerlijke afwisseling van het frisse bergklimaat bij Hosteria Papagayo. De termale baden en de buitensportactiviteiten waren top! Op zondag eerst door de junglebergen (die werkelijk wolken lijken te maken) gemountainbiked en maandag geraft. Wat is dat raften ontzettend gaaf....en dit was zeker niet de laatste keer!

Na terugkomst heb ik deze week het normale werkritme weer opgepakt, waar onder andere het geven van Engelse les toe behoord. Onze 'opa' George, een Amerikaanse vrijwillger heeft jarenlang ervaring in het geven van Engels en ik kan hem daar mooi bij ondersteunen in het Spaans. Naast studie is het ook veel lachen geblazen tijdens de les.....

vlnr.: Luz (kok), Marco David (onderhoud), Ricardo (zoon van kok David), David (kok), Carolina (dochter van kok David), Mary (schoonmaakster en administratie), ik, Marco (manager, bovenaan), Joonas (vrijwilliger uit Finland), Milton (onderhoud), Victor (tuinman, fietsenmaker en paardrijgids), en George gepensioneerd vrijwilliger uit Amerika).

Ook heb ik de tijd gehad om de filmpjes die ik met m'n sportcamera heb gemaakt te editten en te uploaden: klik op de foto hieronder voor het filmpje van het mountainbiken op de Cotopaxi:

Cotopaxi

Half 10 s´avonds, net klaar met werk….of ik de volgende dag zin heb om op de mountainbike mee te gaan een nieuwe route voor toeristen uitzetten….EN OF! In juni krijgen we een grote groep jongeren uit Engeland die 5 dagen lang op de vulkanen willen hiken, en daar moest een reisschema voor worden gemaakt. En aangezien ik een sportcamera heb, kon die mooi mee op de fiets, om een indruk te geven wat de omgeving zoal te bieden heeft. Echt perfect om zo snel al de gelegenheid te krijgen om de Cotopaxi, de hoogste actieve vulkaan ter wereld, en DE toeristentrekker van Ecuador te gaan ontdekken.
Als alle toeristen zijn uitgestapt voor hun Downhill van de vulkaan, kan voor Marco, de manager en mij het feest beginnen….we stapten op de fiets voor wat een lange dag zou worden! 8 uur lang tussen de vulkanen door berg op, berg af, langs oude Inca ruines en over grote vlaktes fietsen….en dat tussen de 3000 en 4000 meter hoogte. Een ware uitputtingsslag, maar o zo mooi! Alleen een Beetje jammer als je dan bij terugkomst nog tot 22.00 uur toeristen hun maaltijd kunt gaan serveren, terwijl je de volgende dag om 5.00 uur op moet om hun lunchpakketten te maken. Maar klagen….absoluut niet! Daarvoor is het werk veel te afwisselend.

En de volgende dag wordt het helemaal een spektakel want we krijgen 25 Engelse dames op bezoek, en hiervoor moet alles perfect in orde zijn! Het eten perfect, de bedden strak en zelfs de laatste blaadjes zijn aangeharkt en het spektakel kan beginnen. Oh nee, toch niet…..we moeten zelfs onze eigen kamer uit, want ook hier komen gasten te slapen. En voor ons is er een mooi plekje weggelegd in de voorraadzolder. Ehm tja, het is niet anders. Dus maar een matras uitgezocht en mijn bedje opgemaakt om hier een nachtje te vertoeven….blijkt ie op moment van naar bed gaan ook te zijn ingepikt om een Engelse Madam een nachtje te laten rusten. Maar snel wat anders in elkaar gefrutseld, en slapen maar , nou ja, slapen, met een graad of 10 binnentemperatuur is van slapen niet veel gekomen. Maar gelukkig duurde dit niet lang want we mochten er om 05.00 uur al weer uit om het ontbijt en de lunchboxen te maken. Al met al is het de dames goed bevallen en zijn ze met een voldaan gevoel weer naar Bristol, Birmingham dan wel Manchester vertrokken.

En zo rol je letterlijk van de een in de andere dag hier in Hosteria Papagayo. Van vrije tijd is geen sprake en van slapen komt niet veel, maar het team is leuk, het werk zeer afwisselend, en ik kan veel leren. Zo ook zondag 8 februari….want wat staat er op het programma? Mijn 1e dag als medebegeleider van een tour! Echt super, want we gaan vandaag de Cotopaxi op! EN AF! Een grote groep van 22 voornamelijk jongeren (cursisten Spaans) heeft zich vandaag voorgenomen 450 meter te klimmen en 1500 meter downhill de Cotopaxi af te gaan! En daar mag ik bij gaan helpen, super! Allereerst worden we met een bus tot op een hoogte van 4300 meter gebracht. De vergezichten onderweg zijn veelbelovend, en als we uitstappen is de ervaring zelfs adembenemend. Letterlijk wel te verstaan, want het zuurstofpercentage op deze hoogte is merkbaar laag. En dan moet de klim nog beginnen. Voor een aantal jongeren (rokers vallen gelijk door de mand), is het een ware ontbering om deze hoogste actieve vulkaan ter wereld te beklimmen. Uiteindelijk haalt toch bijna iedereen de sneeuwgrens, en dan gebeurt het: de massieve koude, gure mistlaag wordt uiteengereten door een windvlaag en een schitterend uitzicht spreidt zich letterlijk voor ons uit. De sneeuw kleurt vel wit op en de lucht wordt ineens helblauw…wat een voorstelling! De wolken trokken letterlijk als een gordijn opzij, om een stilleven van bergen, dalen, en opgedroogde meren weer te geven. Prachtig, maar het mooiste voor de fietsliefhebber moet dan nog komen….

1500 meter dalen! In verband met de grootte van de groep zijn de toeristen vandaag opgedeeld in ervaren en onervaren. De 1e groep mag het 1e en steilste stuk doen, en de 2e groep het vervolg. Ik begin als veegwagen om achterblijvers in de gaten te houden. Dit maakt de afdaling minder spectaculair, maar wel 2x zo lang! In tijd wel te verstaan. Maar heerlijk om je langzaam naar beneden te kunnen laten zweven voor 10 km lang, terwijl je geen trap hoeft te doen. Ook heb ik nu tijd om met de sportcamera af en toe even om me heen te kijken. Het filmpje hiervan komt binnenkort ook op de site en is al meegegeven aan een reisbureau om een indruk te geven van de tour.

Het 2e deel van de afdaling mag ik voorop mountainbiken, en zal de bus als veegwagen fungeren. Het is als voorste man de bedoeling dat je iedereen voorblijft en de weg wijst….dus dat betekend dat je lekker los mag gaan. Heerlijk! Eindelijk lekker biken en ondertussen genieten van het oogverblindende landschap. Want een coulisselandschap van vulkanen is zeker niet het lelijkste wat er bestaat. Maar het belangrijkste is natuurlijk dat iedereen veilig beneden komt. En dat lijkt te gaan lukken, totdat een meisje net voor het einde besluit in een bocht al stapvoets rechtdoor te rijden, en dat leidt doorgaans niet tot het gewenste resultaat in een bocht. Ze viel dus voorover en was een paar schaafwondjes rijker. Wel erg vervelend natuurlijk. Ik heb haar toch maar overgehaald om er ontsmettingsmiddel op te smeren, want infecties wil je hier niet oplopen. Met de watjes Betadine heb ik bij haar geen vrienden gemaakt, (een glimlach kon er niet meer vanaf, om eens een onderstatement te gebruiken) maar ze heeft er in ieder geen rare ziektes aan overgehouden.

En de volgende dag is het weer gewoon de dagelijkse beslommeringen,zoals daar zijn: Lama’s uitlaten en koemelken. Ja, deze ‘boerenzoon’ heeft zijn 1e kopje handgemolken melk achter de kiezen! George, de Amerikaanse vrijwilliger die hier werkt zag dat onze koe haar zelf begon te zogen….niet echt de bedoeling. “Jouw ouders waren toch boer, nietwaar?” Ja ehm…. “Nou, kun je dan die koe niet melken?!” Nou was dit geval niet echt een rasechte Sunnyboy, half zo hoog en ¼ keer zo zwaar beter gezegd, maar het ene kopje melk dat ze wilde geven was toch wel een beetje tegenvallend….maar daarom niet minder lekker! Verder nog iets beleefd….ja, soms denk je datje om half 10 savonds klaar bent met werk,want de toeristen hebben immers gegeten! NOT! Of ik mee wilde komen, “We gaan een bushokje bouwen”. Huh? Jazeker, de ondefinieerbare ijzeren constructie die al enkele dagen ons erf sierde was dus een bushokje in spe. En dat gingen we dus even 1 km lang naar de Panamerican Highway dragen de glibberige keien af. Al aangekomen kan het plaatsen beginnen denk je dan, maar niet hier. Nee, nu gaan we dus kijken OF en zo ja, Waar het geval überhaupt geplaatst zou kunnen worden. Hier? Nee, want dan heeft de bus 2 meter (!) remafstand, hier dan? Nee,want dan kunnen je niets meer zien vanaf het oprit. “ow, maar waar moet ie dan?”. “Waarom niet aan de overkant?”. Ja, waarom niet?! We hoeven tenslotte allee maar de Panamerican Highway over te steken met dat geval. Zo gezegd zo gedaan, en daar gingen we,al rennend met een stalen constructie boven ons hoofd, naar de overkant. Mocht het verkeerd zijn afgelopen, dan had ik het natuurlijk niet verteld, maar het sloeg natuurlijk nergens op. Vooral niet omdat het stikdonker was. Inmiddels was het zo laat geworden dat het werkelijke plaatsen moest worde uitgesteld tot de nacht erna. Dat betonmengen in de goot van de Panamerican Highway een hachelijke bezigheid is om 00.30 uur ´snachts, behoeft geen uitleg, maar het ding staat er nu. En jazeker…we hebben het gister getest: de 1e bus heeft er zijn stop gemaakt! Prima de Prima! Oh en waarom het ´snachts moest….ja, als het 100 % legaal was geweest, dan had het het daglicht wel kunnen verdragen.

En nu? Nu ben ik een beetje moe. Ik heb 2 weken achter elkaar onafgebroken gewerkt, waarbij dagen van 05.00 tot 10.00 geen uitzondering waren. Oftewel ik heb 2 dagen vrijgenomen en zit nu met Joonas, een vrijwilliger bij Papagayo uit Finland in Banos. Het plaatsje heeft termale baden en heel veel buitensport activiteiten. Dus vanmiddag een mountainbike gehuurd en de in mist gehulde vulkanische bergen beklommen, om via een Downhill wandelpad met rotsen weer terug in het stadje te komen. Met korte broek en zonder Spd-pedalen verre van ideaal....maar het ging naar behoren. En Morgen....raften! Sorry voor de lap tekst......en tot de volgende.

het scheppingsverhaal

God schiep hemel en aarde, plant en dier, de mens en op de zevende dag nam hij rust. Petrus daarentegen mocht nog zijn gang gaan op de zevende dag en schiep Ecuador. Hij was niet zuinig en schonk het land werkelijk alles: vulkanen, strand, oerwoud, olie, vruchten, het kon niet op. Op het eind van de dag riep God Petrus bij zich met de vraag waarom hij zich toch zo had uitgesloofd. “Nu heeft het land van alles en gaat het een mooie toekomst tegemoet” was zijn antwoord, waarop god antwoordde: “Maar zie je dan niet dat er allemaal Ecuadorianen wonen!”.

Ja, een gezond portie zelfspot is de Ecuadorianen niet vreemd, kwam ik gister achter toen een van de medewerkers mij dit verhaal vertelde. Tijdens het opruimen van de hacienda en het voederen van de dieren kunnen perfect de nodige sterke anecdotes en culturele weetjes worden uitgewisseld. Mijn collega’s zijn bijna allemaal Ecuadorianen uit de Andesregio, maar onze kok komt uit Manta, de warme kustregio. En dan hebben we nog vrijwilliger Johannes uit het koude Finland. Om de groep van zo’n 12 personen compleet te maken is er George, een Amerikaanse Vietnam-veteraan die het, op z’n zachtst gezegd, niet zo heeft op de Republikeinen en de Amerikaanse regering. George zorgt voor de dieren. Hij kan de hele dag volpraten met alle leugens, valse voorwendselen en misdaden van de Amerikaanse overheid. Hij zal er wel verstand van hebben, zoveel wrok in 1 persoon kan eigenlijk niet uit het niets komen. Maar het is hier wel gezellig hoor! Het is hier prachtig, en het is hier voorjaar: het hele jaar door. 15 graden met zon, wind, regen en dat alles op een dag, iedere dag. Vandaag binnen bezig geweest met het bedenken van mogelijkheden tot het trekken van meer toeristen, maar ook buiten het blad geharkt. Daarnaast een begin gemaakt van basis cursus Engels, terwijl we gisteren de paarden van wei hebben gewisseld en de lama’s naar de stal hebben gebracht. Buiten is het schitterend, dus hopelijk krijg ik binnenkort meer van de regio te zien, het uitzicht en de een wandeling gisteren beloven veel, tot binnenkort!

Oh, en wat betreft de Ecuadorianen, vooralsnog komen mijn ervaringen niet overeen met het scheppingsverhaal.....

Aangekomen bij Hosteria Papagayo

Na gisteren 5 uurtjes slaap, weer op de been om vandaag richting mijn woonplaats voor de komende 3 maanden te gaan: hosteria Papagayo. Om 7 uur vertrok mijn bus om langs de volgebouwde vallei die Quito heet, en langs kilometershoge vulkanen richting Machachi te gaan. In tegenstelling tot de afgelopen weken (zo heb ik me laten vertellen) is het weer vanochtend prachtig en met een felle zon en dampende bergen rondom bereiken we het hotel.

De lama´s stonden me al op te wachten, maar een mooie fluim ten teken van welkom is me bespaard gebleven. Na een heerlijke pannekoek bereid door de kok, ben ik gelijk naar de stad meegeweest om de boodschappen voor het hotel te doen. Ik wordt dus goed opgevangen, de omgeving is prachtig, dus dat het nu weer als een bezetene is gaan regenen kan ik goed verdragen!

Aangekomen in Quito!

Na een lange vermoeiende reis via Madrid ben ik net in Quito aanbeland. Ik ga nu snel slapen, want het is nederlandse tijd al half 5 snachts en morgen mag ik om 7 uur de bus pakken om naar Hosteria Papagayo te gaan.....beetje vroeg, maar heb er wel zin in! Nog even snel een foto´tje van het uitzicht op Quito vanaf mijn balkon:

Ecuador!

Ecuador, nog 3 nachtjes slapen en dan vertrek ik voor een half jaar La Mitad del Mundo, het midden van de wereld: Ecuador! Ecuador, een land met vele gezichten, zowel wat betreft biodiversiteit en klimaat, maar ook wat betreft de verschillende bevolkingsgroepen. Daar waar aan de kust en in de grote steden veel afstammelingen van de Spanjaarden (7%) wonen, zijn het in de hooggebergten en jungle voornamelijk ‘Indigenas’ (25%) , oftewel Indianen. Maar de grootste groep wordt gevormd door de mestiezen (65%), mensen van een gemengde raciale afkomst, deels Europees, deels Indiaans. Aan de kust wonen echter ook afstammelingen van Afrikaanse slaven die in de koloniale perioden hier naar toe zijn gebracht om te werken op landbouwplantages. Deze kleurrijke achtergrond van de Ecuadoriaanse bevolking heeft een grote variëteit in cultuur met zich meegebracht. Per geografische regio kunnen er zeer verschillende gebruiken, en zelfs talen zijn. Dit wordt nog eens bevorderd door de grote geografische verscheidenheid van het land. Het leven in een afgelegen bergdorp verschilt ontzettend van het leven in de rumoerige en drukke Industrie- en havenstad Guayaquil. Om nog maar te zwijgen over het verschil tussen een afgelegen Junglenederzetting en de culturele en politieke hoofdstad van het land: Quito. En ook politiek gezien houdt men in Ecuador wel van wat afwisseling. Dat een president zijn ambtstermijn uitzit, lijkt eerder uitzondering dan regel. Een leger van presidenten, krijgsheren en dictators heeft elkaar de afgelopen eeuwen afgewisseld. Gelukkig is het land sinds 1978 een democratie, dat met vallen en opstaan het land voort probeert te stuwen in de vaart der volkeren. Dat dit gepaard gaat met een omkoopschandaal en corruptie op zijn tijd, mag niet als een verrassing worden beschouwd. En sinds de miljarden diefstallen in de bouwfraude in Nederland kunnen wij als Hollanders ons opgeheven vingertje hierover maar beter iets minder hoog heffen.

De economische situatie in Ecuador is zoals in meerder Zuid-Amerikaanse landen niet zeer rooskleurig te noemen. Met een gemiddeld inkomen van $ 7700 dollar per jaar en een werkloosheidspercentage van 9 % is er veel ter verbetering vatbaar, al is het vergeleken met bijvoorbeeld Bolivia ($4700 dollar per persoon) nog redelijk positief. De bananenexport is nog steeds van groot belang voor het nationaal inkomen en werkgelegenheid, alhoewel de inkomsten uit de olie-export met een aandeel van meer dan 50 % veruit het belangrijkste is. Voor de arme bevolking is het echter niet eenvoudig mee te profiteren van ‘ dit zwarte goud’ en vele vaak werkloze Ecuadorianen proberen dan ook hun geld te verdienen aan het toerisme. De handgemaakte geweven doeken en kledij die vaak aan toeristen wordt verkocht is wereldberoemd, en wordt verkocht door straatverkopers en marktlui in al dan niet ‘authentieke’ outfit. Zoald bijvoorbeeld door deze mevrouw op de markt van Otavalo, ten noorden van Quito.

Ecuador heeft ongeveer 14 miljoen inwoners, die gezamenlijk een ruimte moeten delen die met 283.000 km2 een kleine 7 x zo groot is als de oppervlakte van Nederland. Het overgrote deel van de bevolking woont aan de kust en in de vruchtbare Andes valleien. Het Andesgebergte bestaat in Ecuador grotendeels uit al dan niet actief vulkanisch gebergte. Quito ligt bijvoorbeeld ingesloten tussen twee bergruggen en is hierdoor langwerpig uitgegroeid. Ook het gebied waar ik (in ieder geval de eerste aantal maanden van mijn stage) zal werken ligt omgeven door vulkanisch gebergte. Het gebied, genaamd ‘laan van de vulkanen’ (Avenida de los Volcanes), ligt midden in de Andes en is opgebouwd uit zeer hoge vulkanen, met daartussen vruchtbare valleien.

Het hotel Papagayo waar ik voor ga werken, is vlakbij het dorp Machachi gesitueerd, op 45 minuten rijden Zuidwaarts van Quito. Het gebied kenmerkt zich door vulkanen en de daarbij horende schitterende vergezichten. De cotopaxi (zie hieronder) is een van deze bergen en is met zijn 5897 een unieke vulkaan, aangezien het jaar in jaar uit bedekt is met een pak sneeuw......en dat midden op de evenaar!

Het is dan ook een populaire bestemming onder de actievere toerist, die hier terecht kan voor Hikings, bergbeklimmen, paardrijdtochten en mountainbiken. Maar het maken de thermale baden die dit stadje extra aantrekkelijk maken voor reizigers, om na een zware bergbeklimming van de nodige lichamelijke ontspanning te genieten. Hieronder even een foto van de Vallei van machachi en enkele vulkanen om een indruk van de omgeving te krijgen. Maar gelukkig zal ik zeer binnenkort in staat zijn eigen foto’s te maken, en dan zullen we wel zien of het echt zo mooi is, of dat ik er in ben gestonken….tot in Ecuador!