Huh, weer terug naar Nederland?

Zo ben je net weg, en zo ben je al bijna weer terug. Ja dat klopt, ik kom al bijna weer richting Holland! En waarom? Dat heeft een paar redenen:

-vanwege een wetswijziging mag je met een toeristenvisum nu geen 180 dagen in Ecuador blijven binnen een jaar, maar slechts 90 dagen. Even naar een buurland en weer terug helpt hier niets aan. En een werkvisum is heel lastig te verkrijgen.

- Ik kon hier officieel gaan werken voor iets boven lokaal loon, maar daar kan je de Nederlandse zorgverzekering nauwelijks van betalen. Dus dat was helaas geen optie.

Maar de belangrijkste reden is:
-Ik ga deze zomer bij Mambo reisorganisatie reizen begeleiden! Mambo is een Nederlandse reisorganisatie die actieve vakanties aanbiedt, over de hele wereld. Het idee is dat ik in mijn geliefde Costa Rica aan het werk ga deze zomer, al is dit nog wel afhankelijk van de verkoop van hun reizen (jaja, die crisis hè). Dus als je nog een schitterende vakantiebestemming zoekt: ga dan met Mambo naar Costa Rica….dan doe je niet alleen jezelf een gunst, maar dan verzeker je mij ook van een baan, haha!

Om voor Mambo reizen te mogen begeleiden moet je een verplichte instructie hebben gehad, en daarvoor kom ik half mei naar Nederland. Dus wie tijd en zin heeft om in het lentezonnetje aan de Utrechtse werf een biertje te doen: ik ben er voor te porren!

Maar dat ik eerder naar Nederland kom wil niet zeggen dat ik hier niets te doen heb, in tegendeel! Het is een zeer enerverende tijd geweest in de afgelopen 1,5 maand dat ik mijn site niet heb geüpdate. En het wordt hopelijk nog veel leuker! Ik ga namelijk over een week Wies opzoeken in Chili! Ze is er nu al 1,5 maand aan het studeren in Santiago, dus tijd voor wat afleiding J. Ik zie er erg naar uit om haar daar op te zoeken en te kijken hoe haar leven er uit ziet in de miljoenenstad die Santiago heet. Ook leuk is het dat ik mijn verjaardag op 19 april samen met Wies kan vieren, en het cadeautje heb ik al gehad: we gaan een trip maken naar Buenos Aires, het Parijs van Zuid-Amerika, de stad van de Tango, van heerlijke vlees, van Boca Juniors en River Plate, en natuurlijk de stad van onze eigen Maxima! Ik ben benieuwd!

Verjaardag
De laaste tijd ben ik hier lekker aan het werk gebleven in de hosteria. Het is laagseizoen, dat is wel duidelijk, maar af en toe zitten we opeens bomvol met een grote tourgroep. En we hebben natuurlijk iedere dag toeristen die één van onze vele tours gaan doen. Het werk hier in de hosteria is prima, het contact met onze gasten zeer open en ongedwongen, maar de bonussen van dit werk zijn toch wel echt de tours! Tenminste als de timing goed is……

27 maart was het namelijk de 7e verjaardag van Hosteria Papagayo en onze Israëlische eigenaar Eran vond dat reden genoeg om eens een groot feest te organiseren! Alles werd uit de kast gehaald om zakenrelaties, Israëlische vrienden en familie en het personeel zo goed mogelijk naar de zin te maken. De Band, een tent, een warm buffet, een ingehuurde barman, obers, en gratis cocktails zorgden voor een alleraardigste sfeer!

Om een uur of 9 s´avonds liep het feest op zijn einde want veel mensen moesten weer helemaal terug naar Quito. Gullivers bus reed gratis voor iedereen die geen auto heeft, of een borrel te veel op had. Dit was dus het was de uitgelezen mogelijkheid om eens lekker in Quito te gaan stappen! Aangezien het van stappen tot nu toe niet is gekomen hier in Ecuador, leek mij dit wel op zijn plaats. En Eran vond het een zeer puik plan, sterker nog, hij ging zelf even behoorlijk de bloempjes buiten zetten in Quito. En aangezien onze kok, een Britse toerist en nog een paar gasten dit vooruitzicht ook dikke prima vonden, werd Quito een nachtje van ons. En als de cocktails dan ook nog 2 voor de prijs van 1 zijn, en onze Engelsman flessen tequila gaat aanschaffen, dan weet je wel dat het feest goed van de grond gaat komen. Om een uur of 5.30 zijn we mooi de laatste kroeg uitgeveegd (we moesten wel doortrekken, wat moet je anders zonder slaapplek in Quito) om vervolgens met de bus van Gulliver en een lading toeristen weer terug naar Papagayo te gaan.

Tot zover niets aan de hand…..maar als je dan bij aankomst in PapaGayo te horen krijgt dat je Cotopaxi Vulkaan Tour mag begeleiden, dan vergaat je het lachen wel! Ja Marco, onze manager zou het stappen in Quito wel even afstraffen. De Cotopaxi-tour begeleiden is eigenlijk het mooiste onderdeel van het werk, en ik mag het dus ook maar sporadisch doen. Maar zonder slaap met een kegel in je huig een berg van bijna 6000 meter opslenteren, is niet geheel ideaal. En aan toeristen verhaaltjes vertellen met een glimlach op je gezicht in een taal die niet je eigen is, laat je ook liever aan iemand over die net in een 5 sterrenhotel een goede nachtrust heeft gehad. Maar ik weet nu dat het ook kan als je 30 minuten op een bankje in een 24/7 koffiehuis hebt liggen dommelen. Maar geen gezeur verder, het was een prachtige dag en de Cotopaxi op mogen is zowiezo schitterend. En er met de fiets weer vanaf mogen denderen is gewoon het mooiste wat er is. Klik hier maar eens om een indruk te krijgen van hoe het was.

Oh ja, ik was nog even vergeten dat ik op de dag van het grote feest 5 uur heb paardgereden. Een schitterende ervaring! Helemaal omdat ik het als gids heb gedaan! En dat terwijl ik helemaal niet kan paardrijden. Tja, hoe ik dat moet uitleggen, ehm iedereen was druk met het voorbereiden van het feest en er waren 2 toeristen met verschillende paardrijdcapaciteiten. Of ik dus met de beginneling mee wilde gaan. Daar waar ik eerst dacht dat ik mee moest ´lopen´, bleek het toch echt om ´rijden´ te gaan. Dus maar een helmpje opgezet en aan de slag gegaan. Een beetje jammer is wel dat ik de route niet kende, maar gelukkig heb je hier in Ecuador bergen: Als je een beetje oplet kun je niet verdwalen: gewoon een berg opgaan, dan kun je er altijd ook weer vanaf! Jaja, ik lijk wel een Geograaf, wat een inzicht! Dus na een dagje paardrijden was ik een tevreden toerist rijker, hoe het mogelijk is mag Joost weten, en oh ja, die toerist is dezelfde als de Engelsman die ´s nachts flessen tequila begon te bestellen….

Cocoa
De aanvankelijke opzet van mijn stage hier was, dat ik eerst 3 maanden in Papagayo zou werken en vervolgens 2 maanden in Cocoa, in het regenwoud van west-Ecuador. Om deze plek alvast te leren kennen, had ik besloten om mijn vrije dagen op te sparen en daar een paar dagen lekker uit te rusten. En dat is uiterst goed bevallen! Wat een relaxte plek is dat zeg! Een heel leuk opgezette lodge aan de voet van een rivier. De kinderen van de manager Gabriel zwemmen iedere ochtend in het schone en aangenaam warme water. Tenminste als ze niet aan het vissen zijn, of slangen aan het vangen. Een betere plek om je jeugd door te brengen is in Ecuador niet denkbaar. Helemaal als je aan de straatkinderen in het koude Quito denkt. Maar de plek is dus schitterend en de manager Gabriel is een echte entertainer, een goede kerel. Samen zijn we van een 8 meter hoge waterval afgesprongen. Dit is trouwens een echte aanrader voor mensen die graag willen Bungeejumpen, maar geen geld hebben. Het gevoel is hetzelfde, en je kunt het heel vaak herhalen ;) . Daarnaast was het chocolade maken en het bezoek aan de fruitboerderij uiterst vermakelijk. En toch zou ik het zonde vinden om hier 2 maanden te blijven, ik zou me hier goed vermaken, maar ik zou hier niet veel extra kunnen leren. Nou ja, wel van tropische landbouw denk ik, zeer interessant ook, maar dat is niet mijn primaire doelstelling hier. Dus dit uitstapje heeft me geholpen bij de beslissing om deze zomer voor Mambo aan de slag te gaan, en niet langer hier te blijven.

Ilinizas Norte

En nu, nu heb ik dus nog maar heel weinig tijd over hier in Papagayo, erg jammer, want de locatie is schitterend, het werk is prima en je doet het met een team mensen in dezelfde leeftijd als jezelf. Nu nog 7 dagen hier werken, en na 2 weken in Chili, nog een weekje. Dit is zo voorbij, en dan te bedenken dat ik nog geen Vulkaan zelf beklommen heb! En dat terwijl PapaGayo dat zelf organiseert. Dat kan natuurlijk niet! Dus toen ik hoorde dat er 2 Nederlanders Ilinizas Vulkaan gingen beklimmen, ben ik snel op Marco afgestapt met de vraag of ze misschien een extra gids/tolk konden gebruiken. Hij snapte de boodschap, en dus kon ik eindelijk een berg beklimmen! Wat een gave belevenis is dat zeg! Behoorlijk zwaar door de stijve ´schoenen/laarzen´ die je de nodige blaren bezorgen, maar wat een kick om over en tussen de rotsen en sneeuw door te klauteren! De vergezichten waren schitterend, maar de afgronden toch ook wel letterlijk adembenemend. Het is wel echt een heel apart gevoel dat een verkeerd stapje zetten gewoon niet van toepassing is. Voor een filmpje van deze tocht, klik maar eens op de foto hieronder.

Helaas kreeg een van onze medeklimmers last van hoogtevrees, en daardoor ging het allemaal een stuk trager. Vlak voor de top begon het te sneeuwen en ook was er onweer in de lucht. Het weer kan echt je vijand worde op 5000 meter hoogte en dus was het niet verantwoord om tot de top te gaan. Wel erg jammer, want we hadden nog minder dan 100 meter te gaan. Dus dat moet dan nog maar een keer over worden gedaan…..maar mijn eerstvolgende beklimming zal waarschijnlijk de ´Bult van Barlo´ in de pittoreske achterhoek worden!

Heb je het eind van het verhaal gehaald? Gefeliciteerd!

Heb je een stuk overgeslagen? Groot gelijk, al ga je vanwege vals spelen nu niet door voor de koelkast! Wel kun je nog plaatjes kijken in het fotoboek

En verder,
Heb je dit verhaal 2x gelezen? Dan ben je Arjen 2.

Denk je dat ik dit verhaal van internet ge-copy-paste heb? Dan ben je Tom Nieuwenhuis.

Vertel je het volgende verhaal door aan je vrienden “Paul heeft 14 vulkanen beklommen, en heeft daarbij op de top van de laatste vulkaan met JP Balkenende koffie gedronken”, dan ben je JW Boezelman.

Denk je tijdens het lezen van dit verhaal alleen maar aan je keffende schoothondje, dan ben je Roel Faems.

Denk je dat ik in Costa Rica een tasjesverkoopster ga versieren, dan ben je Arend WRvD.

Denk je dat ik eigenlijk geen zin had om de vulkaan te beklimmen, maar omdat het gratis kon ik het wel moest doen, dan ben je Freek Liebrand.

Sorry voor deze onzin en hopelijk tot ergens in mei allemaal!

Het beste aan iedereen en een lieve kus aan Wies,

Paul